A. ma lat dwadzieścia kilka. Taki wiek w sam raz, by kawałek świata zobaczyć, czegoś się nauczyć.
Wybrał się A. do USA i wrócił i powiada mi, że Amerykanie, których spotkał są do Polaków uprzedzeni, że przyznawanie się do polskości nie jest w Stanach powodem do dumy, że przeciwnie – polskość wywołuje na twarzach uśmiech politowania. A. twierdził, że Amerykanie są w swych ocenach wobec Polaków niesprawiedliwi. Swoim uprzedzeniom dają wyraz w niewybrednych polish jokes. Te jokes to żadne jokes, ani śmieszne ani prawdziwe. No bo czym się Polak różni od Murzyna? A że Murzyn, nim nasika do zlewu, to wyjmie talerze. I takie tam.
Pytam się A., czy on amerykańskiemu ludowi nie wierzy, a ten mi na to, że ani trochę. Zabrałem go więc na przejażdżkę po Polsce. Wsiedliśmy do pospiesznego, gdzie nas tłum ogromy przywitał, a my ściśnięci na korytarzu, pośród ciał, które ożywione są przecież, a trupim cuchną wyziewem. Trochę się A. skonfundował, bo mu się przypomniało, że Polak-śmierdziel to stały motyw amerykańskich przypowieści.
Po godzinach czterech bez mała A. zapragnął chwili samotności. Przeciskając się przez tłum, dotarł do drzwi toalety, uchylił je i zajrzał do środka. I wrócił nie skorzystawszy. Oznajmił mi, że toaleta jest zapchana i przez to nieczynna i że on poszuka innej. Co też uczynił z powodzeniem.
Toaleta faktycznie była niezdatna do użytku, co jednak zupełnie nie przeszkodziło podróżnym nadal z niej korzystać. Gdy fekalia zaczęły rozlewać się po podłodze, pasażerowie nawet nie wchodzili do środka. Załatwiali się przez próg. Efektów takich zabaw oczywiście nie trzeba opisywać – Czytelnik, jeśli zechce, może uruchomić machinę wyobraźni i łatwo je sobie przedstawić.
Co robi Polak, jak mu się kibel zatka? Robi obok. Wymyśliłem taki polish joke na poczekaniu i powiedziałem go po angielsku. A. chyba wreszcie zrozumiał.
